Του Χάρου και του Νιου
Η σύγκρουση του νέου με τον Χάρο φωτίζει την ανθρώπινη ανάγκη για αντίσταση απέναντι στο αναπόφευκτο. Ο νέος δεν αρνείται μόνο τον θάνατο. Αρνείται την παθητική υποταγή σε μια δύναμη που έρχεται να τον ακυρώσει πριν ολοκληρωθεί. Κοινωνιολογικά, το κομμάτι μιλά για την αξία που δίνει η κοινότητα στη νεότητα, στη λεβεντιά, στο σώμα, στην αντοχή και στην τιμή. Όμως η ήττα του νέου θυμίζει πως καμία ατομική δύναμη δεν μπορεί να σταθεί για πάντα απέναντι στους νόμους που ξεπερνούν τον άνθρωπο.
Ο Κωνσταντίνος - Παραδοσιακό Δράμας
Τα θέλω μας, όταν συγκρούονται με τις κοινωνικές επιταγές, μπορούν να μας οδηγήσουν σε λάθη που δεν αφορούν μόνο εμάς, αλλά ολόκληρο τον κόσμο γύρω μας. Η μάνα δεν είναι απλώς ένα πρόσωπο που αμαρτάνει. Είναι ένας άνθρωπος παγιδευμένος ανάμεσα στην επιθυμία, την ενοχή, τον φόβο της αποκάλυψης και τη βία της κοινωνικής ντροπής. Το παιδί γίνεται θύμα ενός κόσμου όπου το κρυφό πρέπει να εξαφανιστεί για να σωθεί η εικόνα. Έτσι, η παράλογη βία του τραγουδιού αποκαλύπτει μια βαθύτερη κοινωνική αλήθεια: όταν η κοινωνία δεν χωρά την αδυναμία του ανθρώπου, εκείνος μπορεί να γίνει τέρας για να μη φανεί άνθρωπος.
Της Λυγερής και του Χάρου
Δύο τελετουργίες που στην παραδοσιακή κοινωνία ορίζουν τη θέση του ανθρώπου μέσα στην κοινότητα. Η Ευγενούλα, μικροπαντρεμένη και παινεμένη, διαπράττει ύβρη διαλαλώντας πως δεν φοβάται τον Χάρο, αποκαλύπτει την ευθραυστότητα της κοινωνικής ασφάλειας: ούτε ο άντρας, ούτε οι αδερφοί, ούτε το σπίτι, ούτε η ομορφιά μπορούν να εγγυηθούν τη ζωή και την επιτυχία της. Το ποίημα μιλά για τη γυναίκα ως σώμα συμβολικό: νύφη, κόρη, αγαπημένη, νεκρή. Και στο τέλος, οι δύο αγαπημένοι ενώνονται όχι στη ζωή, αλλά στον τάφο, με μια αγάπη που ούρλιαξε την υπαρξή της από το χώμα ως τα βάθη του ουρανού.
Του Νεκρού Αδερφού
Ο Νεκρός Αδερφός δεν μιλά μόνο για έναν όρκο που ξεπερνά τον θάνατο. Μιλά για τις αποφάσεις που παίρνονται πάνω στα σώματα των άλλων, αβίαστα, χωρίς τα σώματα να αντιστέκονται, χωρίς να τους ανήκει η διαδρομή τους. Μιλά για μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι γίνονται φορείς συμφερόντων, υποχρεώσεων και οικογενειακών και άλλων στρατηγικών. Η ύβρις του Κωνσταντή: πιστεύει ότι μπορεί να αποφασίσει για όλους. Ότι μπορεί να μετακινήσει την Αρετή, να καθησυχάσει τη μάνα, να δεσμεύσει τον ουρανό, τους αγίους και τον θάνατο ακόμη, σαν να είναι όλα μέσα στη δική του δυνατότητα. Η υπόσχεσή του δεν είναι απλώς λόγος τιμής. Είναι μια υπερβολική δήλωση ελέγχου πάνω στη ζωή, στην οικογένεια και στη μοίρα. Το τίμημα των αποφάσεων που παίρνονται πάνω στα σώματα των άλλων είναι βαρύ και για τις δύο πλευρές, για διαφορετικούς λόγους, αφού η ελευθερία των αποφάσεων στη ζωή μας είναι η πιο μεγάλη μας ευθύνη...
Θανάσης Βάγιας
Ο Θανάσης Βάγιας φέρνει στη σκηνή τη σκοτεινή σχέση ανάμεσα στην ιστορική βία και την ατομική ενοχή. Δεν είναι απλώς ένας βρυκόλακας που επιστρέφει. Είναι το σώμα μιας πράξης που δεν θάφτηκε ποτέ. Η κοινωνία μπορεί να ξεχνά, να σιωπά ή να προχωρά, αλλά οι νεκροί της ιστορίας επιστρέφουν ως μνήμη και ως κατηγορία. Η φτώχεια, η ελεημοσύνη, η χήρα, το παιδί, ο φόβος και η πίστη στα θεία συνθέτουν έναν κόσμο όπου η επιβίωση είναι εύθραυστη, ο άνθρωπος άδυναμος να σταθεί στα πόδια του με τρόπο ανθρώπινο και η αδικία δεν εξαφανίζεται με τον χρόνο. Ο Βάγιας είναι η έννοια της βίας που γυρίζει στον τόπο της ζητώντας να λογαριαστεί με πράγματα που δεν ξάπλωσαν γλυκά στο κρεββάτι τους για ένα ήσυχο και γαλήνιο ύπνο.