Ο τόπος
Η σκηνή μεταμορφώνεται σε τόπο ανάμεσα. Ένα καθαρτήριο μνήμης και συναισθημάτων, όπου ο χρόνος δεν περπατά ευθεία. Κάθε μορφή φέρνει μαζί της ένα ποίημα, ένα τραγούδι, έναν όρκο, ένα λάθος, έναν θρήνο ή μια τελευταία επιθυμία(;).
Οι ιστορίες δεν ενώνονται με ρεαλιστική αφήγηση, αλλά με την αίσθηση της επανάληψης: σαν οι ψυχές να ξαναμπαίνουν κάθε φορά στον ίδιο κύκλο, μέχρι να εξαντληθεί το βάρος τους, μέχρι να τριφτεί κάθε εξόγκωμα σε μια μαγληνή λύτρωση που δεν έρχεται.
Ο Βρυκόλακας
Ο Βρυκόλακας δεν εμφανίζεται μόνο ως τέρας της παράδοσης. Γίνεται εικόνα του ανθρώπου που δεν μπορεί να φύγει. Του σώματος που θάφτηκε, αλλά η επιθυμία, η ενοχή, η κατάρα ή η αδικία κι όσα δεν πραγματοποίησε όσο είχε την ευκαιρία το κρατούν ακόμη δεμένο με το χώμα.
Η διαδρομή
Από τη μάχη του νέου με τον Χάρο μέχρι την επιστροφή του Νεκρού Αδερφού και από τον Θανάση Βάγια μέχρι το τελικό «Σήμερα είμαι εδώ», η παράσταση ακολουθεί μια πορεία από το σκοτάδι προς τη Λύτρωση.